کسی نیست که این روزها غوغای سور و ساتِ بورس و سهام و سودهای عجیبغریبِ آن به گوشش نرسیده باشد. جالب است که از سوی دیگر، چندی است که نجواهایی دربارهی سهامدار کردن کارگران در کارخانهها شنیده میشود. پس ماجرا در ظاهر این است که واگذاری سهام، نه برای خالی کردن جیب کارگران، که برای پروپیمان کردن آن است! که این خود مایهی حیرت است (چرا که از جانب دولتهای سرمایهدارانه، اجرای هرگونه سیاستی که اندکی هم به نفع کارگران باشد، در هیچ کشوری، بدون اعمال فشار از جانب کارگران صورت نگرفته است).
خصوصیسازی که همراه خود کاهش حقوق و مزایا، افزایش ساعات کار، معوقات پرداخت و دستآخر تعدیل را بهدنبال دارد، اینبار دریچهای جدید بهروی خود یافته است تا پس از بیکاری، باز هم بهدنبال پایمالکردن حقوق کارگران باشد. «برونسپاری بخش بیمهی بیکاری» به شرکتهای خصوصیِ کاریابی نمونهی روشنی است از ادامهی توحش سیستم سرمایهداری تا نان بخورونمیر کارگر اخراج شده نیز به کامش حرام شود. تجربهی کارگری زیر این وضعیت را روشن خواهد کرد.